fb  insta

Μαρτυρίες Ασθενών

Μόλις έμεινα έγκυος στο 2ο μου παιδάκι και επισκέφθηκα τον κ. Λιακάκο, συμφωνήσαμε κατευθείαν ότι προχωράμε στοχεύοντας στο VBAC. Η επιστημονική του κατάρτιση με έκανε να νιώθω από την αρχή πολύ ασφαλής για την απόφασή μας.

Μέχρι τον 8ο μήνα το μωρό ήταν με ισχιακή προβολή (ίδιος λόγος για τον οποίο είχα γεννήσει με καισαρική το πρώτο μου παιδάκι). Ο γιατρός με παρότρυνε να μη χάνω τις ελπίδες μου και ότι υπάρχει ακόμα χώρος να γυρίσει. Πράγματι υπήρχε πολύς χώρος γιατί μπαίνοντας στον 9ο ο μικρούλης άρχισε τα ζογκλερικά του! Κάθε 2 μέρες σχεδόν άλλαζε θέση! Τη χαρά μου διαδεχόταν η απογοήτευση και πάλι από την αρχή... Ο γιατρός μου μου είχε συζητήσει και το ενδεχόμενο του εξωτερικού μετασχηματισμού για το οποίο εγώ δεν ήμουν πολύ θετική. Στο μεταξύ, με συμβούλευσε να σταματήσω να κοιτάω σε ποια θέση βρίσκεται το κεφάλι του μωρού, να σκέφτομαι αισιόδοξα και να περιμένουμε να έρθει η ώρα του τοκετού.

Όταν ήρθε αυτή η ώρα όλες οι προϋποθέσεις ήταν με το μέρος μας! Ο γιατρός μου μαζί με την πολύ έμπειρη μαία του, κα Πασχαλιά Γρίβα, ήταν σίγουροι ότι θα τα καταφέρναμε και μου το μετέδιδαν συνέχεια με την αύρα τους και την ηρεμία τους! Ακόμα και όταν προς το τέλος το μωρό "είχε σφηνώσει και δεν κατέβαινε" τους άκουγα να λένε με αισιοδοξία "δεν πειράζει θα το περιμένουμε, να εξελιχθούν όλα φυσιολογικά". Έτσι κι έγινε, πήρα το μωρό μου αγκαλιά λάμποντας από ευτυχία!

Σας ευχαριστώ για όλη αυτή την όμορφη εμπειρία που ζήσαμε μαζί, νιώθω ότι ήταν ένα πολύτιμο δώρο για μένα και το παιδάκι μου!!!

Ιωάννα Χ.

Κύριε Λιακάκο καλησπέρα σας,

Είμαι η Γ. Μ. Εύχομαι να είστε καλά! Παρακάτω σας έχω στείλει ένα μικρό κείμενο με τις ευχαριστίες μας τις οποίες θα ήθελα και να κοινοποιήσετε.
Ευχαριστώ τόσο πολύ και πάλι για όλα!

Σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας αναζητούμε τους καλύτερους ανθρώπους-συνεργάτες για να είναι δίπλα μας. Εδώ όμως το ζήτημα είχε μια ευθύνη παραπάνω γιατί μιλάμε για μια νέα ανθρώπινη ζωή.

Τη ζωή του παιδιού μας που επρόκειτο να γεννηθεί!!!

Σε αυτήν λοιπόν την τόσο σημαντική στιγμή της ζωής μας είχαμε δίπλα μας τον κ.Λιακάκο. Έναν άρτια καταρτισμένο και πλήρως ενημερωμένο επιστήμονα, ο οποίος θα σου απαντήσει σε κάθε σου απορία λεπτομερώς και θα νικήσει κάθε σου φόβο σε όλη την διάρκεια της κύησης. Επίσης, έναν γιατρό υπέρμαχο του "πάμε όσο πιο φυσικά γίνεται" πράγμα πολύ σπάνιο για τις μέρες που ζούμε και ο νοών νοείτω. Μα πάνω από όλα έναν φανταστικό άνθρωπο,γιατί για μας μετράει πάρα πολύ και τι άνθρωπο έχουμε απέναντι μας, πιστό στις αρχές και στις αξίες του.

Ειδική μνεία όμως αξίζει και στο επιτελείο που επέλεξε δίπλα του.

Οι εξαιρετικές μαίες - βοηθοί ιατρείου κ. Μπόλλα Κατερίνα, κ. Λουκά Αγγελίνα και κ. Κατούφα Ζέτα οι οποίες με πολλή αγάπη για την δουλειά τους αλλά και πολλή υπομονή ήταν πάντα δίπλα μας σε ότι χρειαστήκαμε και τους εννιά μήνες της εγκυμοσύνης.

Για την κ. Γρίβα Πασχαλιά που ήταν δίπλα μας στο τοκέτο δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψουν τον τρόπο με τον οποίο μας καθησύχαζε με τη τεράστια εμπειρία που έχει να νιώθουμε οτι όλα θα πάνε καλά, με την γλυκύτητα της ότι έχουμε δίπλα μας έναν δικό μας άνθρωπο και με τις πολύτιμες συμβουλές της να μπορούμε να φροντίσουμε το μωράκι μας τις πρώτες μέρες της ζωής του.

Τέλος, εξίσου σημαντική ήταν η βοήθεια της κ. Πέζου Ελένης που μας καθοδήγησε στα πρώτα μας βήματα στο σπίτι πια για το πως να φερθούμε στο βρέφος. Αλλά και με τον θηλασμό που αντιμετωπίσαμε αρκετές δυσκολίες να τις ξεπεράσουμε με την αμέριστη βοήθεια και καθοδήγηση της.

Για όλα αυτά και πολλά ακόμα που ξεχνάω σας ευχαριστούμε από καρδιάς και σας είμαστε ευγνώμονες!!!

Αν ο Θεός μας αξιώσει και με άλλα παιδιά το μόνο σίγουρο είναι ότι θα αφεθούμε στα έμπιστα χέρια σας.

Με εκτίμηση και πολλή αγάπη!!!
Μ. Γ.
Κ. Κ.
ΜΠΕΜΠΑ!!!

Καλησπέρα σε όλους!!

Σας χρωστάω ένα μήνυμα με την εμπειρία μου από το VBAC
Είστε όλοι υπέροχοι!! Τους χαιρετισμούς μου κ στην αγαπημένη Πασχαλιά!!
Ένα χρόνο πριν θυμάμαι αυτή την ημέρα να μου δίνει ένα δυνατό μάθημα... ένα μάθημα ανθρωπιάς, ελπίδας, και δύναμης..

Κανείς δε θα ξεχάσει τις 23 Ιουλίου 2018. Κ εγώ μαζί, αλλά θα θυμάμαι και τις 24 Ιουλίου και πως υπάρχουν ακόμα άνθρωποι, σαν τον κύριο Λιακακο, τον γιατρό που πιστεύει στο λειτούργημα του, που μένει πιστός στο καθήκον του και στην υπόσχεση του.. Τον γνώρισα όταν πήγα στο ιατρείο του να του πω όλο δισταγμό και αγωνία ότι είμαι έγκυος και θέλω να γεννήσω φυσιολογικά μετά από μια καισαρική. Και μου απάντησε εντελώς φυσικά και γεμάτος αυτοπεποίθηση, «Οκ! Δεν πας να κανείς κανένα extreme sport, το φυσιολογικό θες! Το μόνο που κάνουμε είναι να περιμένουμε και να δούμε!» Και έτσι χωρίς πολλά πολλά ήξερα ότι μπορώ να τον εμπιστευτώ. Αμέσως ήθελε να γνωρίσω τη Πασχαλιά, την πιο «κουλ» μαία του κόσμου! Χαλαρή, ξεκάθαρη για το τι σημαίνει τοκετός, «labor», ήταν η ήρεμη δύναμη μου! Φτάνοντας στις 37 εβδομάδες είχα ήδη ένα σχεδόν 4κιλο μωρό και οι πιθανότητες στο μυαλό μου μειώνονταν. Αλλά ο γιατρός μου ήταν εκεί, και με τη φράση «θέλω πολύ να γεννήσεις φυσιολογικά! Αλήθεια! Ιδανικά θελουμε να ξεκινήσει ο τοκετός εκεί περίπου στις 38 και κάτι...» ένιωσα πως δεν ήμουν μονη!

Κ έτσι έγινε όπως είπε. Ακριβώς στις 38,5 άρχισαν οι πόνοι, η Πασχάλια πάντα διαθέσιμη, με είδε στο μαιευτήριο Δευτέρα 23 Ιουλίου ξημερώματα. Με έστειλε σπίτι γιατί δεν είχε ξεκινήσει ο τοκετός. Όλη μέρα εγώ στον δικό μου κόσμο να μετράω πόνους και λεπτά, η φωτιά να καίει τα πάντα, να νιώθω τυχερή που είχα αποφασίσει να είναι η 2χρονη κόρη μου μαζί μου και όχι στην Κινέτα, που εκείνο το απόγευμα κάηκε.. Η Πασχαλιά όμως με το νου της σε μενα με το τηλέφωνο με τις οδηγιες μέχρι την Τρίτη 24 Ιουλίου ξημερώματα που τη ξανασυνάντησα! Πάμε για τοκετό μου λέει και πλυμμηριζω χαρά.. σε λίγο μου λέει πως ο γιατρός έρχεται, είχε μια περιπέτεια αλλά έρχεται.. το σπίτι του με την οικογένεια του βρίσκονται στο Νέο Βουτζά. Όλοι καλά, αλλά έχασε φίλους... κ όμως ήρθε και ήταν εκεί, με υπομονή και επιμονή, κράτησε την υπόσχεση του και περίμενε τη φύση και το σώμα μου να κάνουν τη δουλειά τους, χωρίς βιασύνη, χωρίς να με εγκαταλείπει λεπτό, και ας ειχε μόλις βιώσει έναν εφιάλτη.. ήταν εκεί και η χαρά του, το χαμόγελο του και η ανακούφιση του όταν γεννήθηκε το μωρό μας ήταν ίση με τη δίκη μου... «Πασχαλιά, και 4200 και VBAC!!! Μπράβο!» Αυτή την ομάδα εύχομαι σε όλες να έχουν, να ζήσουν με σεβασμό και αγάπη αυτή τη στιγμή, την τόσο σημαντική, που σήμερα βιάζεται, στριμώχνεται ανάμεσα σε ραντεβού, τεχνητούς πόνους, λόγια σκληρά για τη μάνα και το ιερό σώμα της («δεν πρόκειται να γεννήσεις φυσιολογικά με τέτοιο τράχηλο» μου είχε πει ο προηγούμενος) και αμέτρητες αναίτιες καισαρικές. Όπως η πρώτη μου.

Τέτοιοι άνθρωποι αξίζουν πολλά, Πασχάλια και Θοδωρή, είστε οι πιο όμορφοι άνθρωποι, είμαι τυχερή που σας γνώρισα, που πρώτα εσείς πιστέψατε σε εμένα και μου μάθατε πόση δύναμη έχω...

Ενα VBAC μου έμαθε τόσα για τους ανθρώπους, για τη φύση με τις αντιφάσεις της, για τη δύναμη της μάνας και για εμένα. Εύχομαι σε όλες να δώσετε αυτό το δικαίωμα για σεβασμό κ εμπιστοσύνη στον εαυτό σας κ το σώμα σας.

Γεια σας,

με λένε Κωνσταντίνα και πριν από περίπου 10 μήνες ήρθα στον κόσμο. Ωστόσο, η ζωή μου ξεκίνησε νωρίτερα, όταν ακόμα ήμουν στην κοιλιά της μαμάς μου. Ορίστε λοιπόν η ιστορία μου από τη σύντομη εμπειρία της μέχρι τώρα ζωής μου.

Οι γονείς μου επισκέφτηκαν το ιατρείο του κ.Λιακάκου, ώστε να επιβεβαιωθεί η εγκυμοσύνη της μαμάς και να διαπιστωθεί ότι όλα κυλούσαν ομαλά. Ένιωθα κι εγώ την ανυπομονησία, την ανησυχία και τη χαρά τους. Στο ιατρείο μας υποδέχτηκαν δύο χαμογελαστά κορίτσια, η Ελένη και η Κατερίνα. Ήταν μάλιστα τόσο ευγενικά και ήρεμα κορίτσια που η μαμά μου χαλάρωσε και ηρέμησε μονομιάς! Είμαι σίγουρη ότι από εκείνη τη στιγμή η μαμά χαμογελούσε διαρκώς.

Όταν έγινε η πρώτη επαφή με το γιατρό, και οι δύο γονείς μου έκαναν την ίδια σκέψη... Ο γιατρός τους ενέπνευσε τέτοια εμπιστοσύνη και με την επιστημονική του κατάρτιση και με την αμεσότητά του που αποφάσισαν ότι αυτός θα ήταν ο γιατρός που θα μας συντρόφευε στο ταξίδι μας όλους αυτούς τους μήνες. Βλέπετε, είμαι το πρώτο παιδάκι και οι γονείς μου ήθελαν να ζήσουν αυτό το θαύμα από την αρχή μέχρι το τέλος χωρίς αμφιβολίες ξέροντας ότι θα έχουν δίπλα τους επιστήμονες μεν αλλά ανθρώπους πάνω απ' όλα. Και το πιο σημαντικό, ο γιατρός είναι υπέρμαχος, αυτού που στις μέρες μας κατέληξε να είναι η εξαίρεση, του φυσιολογικού τοκετού! Αυτό και μόνο ήταν αρκετό για να καταλάβουν οι γονείς μου ότι ο κ.Λιακάκος είναι επιστήμονας με ανθρωποκεντρική οπτική!

Οι μέρες περνούσαν κι εγώ μεγάλωνα στην κοιλιά της μαμάς. Οι περιοδικές μας επισκέψεις στο ιατρείο του γιατρού ήταν απλά απολαυστικές. Ο γιατρός ήταν πάντα τόσο ευδιάθετος, τόσο ήρεμος, τόσο καθησυχαστικός, τόσο ευγενικός, τόσο επαγγελματίας. Τα μηχανήματα του ήταν τόσο υπερσύγχρονα που μπορούσαν να δουν με κάθε λεπτομέρεια όλα τα σημεία από το κορμάκι μου. Μάλιστα όταν έδειξε στους γονείς μου μια 3d απεικόνιση μου, αυτοί ξετρελάθηκαν. Αυτό ήταν και το πρώτο μου πορτρέτο. Μόνο να ξέρατε πόσο απολάμβανε η μαμά μου όλη τη διαδικασία! Ζούσε το παραμύθι της! Παρόλο που για το γιατρό οι υπέρηχοι ήταν η καθημερινότητα του, το έκανε να είναι τόσο μοναδικό, σα να το έκανε για πρώτη φορά!

Λίγες μέρες πριν γεννηθώ, έγινε η πρώτη επαφή με την κ.Πασχαλιά, τη μαία που συνεργαζόταν με το γιατρό. Προετοίμασε τη μαμά με θεωρητικά και πρακτικά μαθήματα με τέτοια ηρεμία και σιγουριά που σκέφτηκε ότι την ώρα του τοκετού δε θα χρειαστεί να ανησυχήσει για τίποτα. Όλη η επιστημονική ομάδα ήταν η καλύτερη δυνατή. Μην ξεχάσω να αναφέρω ότι σαφώς και η κ.Πασχαλιά είναι υπέρμαχος του φυσιολογικού τοκετού, αλλά και του μητρικού θηλασμού, αυτού του θείου δώρου που όμοιο του δεν υπάρχει. Ρωτήστε και μένα που το ξέρω από πρώτο χέρι!

Η μεγάλη μέρα έφτασε! Όταν ξημέρωσε η 15η Μαρτίου, κανένας δεν περίμενε ότι αυτή θα ήταν η μέρα! Τους ξάφνιασα όλους! Η μαμά ενημέρωσε το γιατρό και τη μαία και ξεκίνησε με τον μπαμπά για το μαιευτήριο. Τι να σας πω, τέτοια εμπειρία δεν υπάρχει! Η μαμά είχε μια ανησυχία γιατί μόλις την προηγούμενη μέρα είχε πάει στο γιατρό για την τυπική εξέταση και της είπε ότι είχα πάρει καλή θέση μεν, οπίσθια δε. Η μαμά μου ήθελε πολύ να με γεννήσει φυσιολογικά. Ακόμα θυμάται το γιατρό να της λέει: μην ανησυχείς, ακόμα και μία πιθανότητα να υπάρχει να γεννήσεις φυσιολογικά, θα το καταφέρουμε μαζί! Η μαμά νομίζω πως τότε αγάπησε ακόμα περισσότερο το γιατρό, γιατί μια τόσο σημαντική στιγμή της ζωής της περιβλήθηκε με τόσο ενδιαφέρον και δεν κατέληξε σε μια διαδικασία ρουτίνας για το γιατρό.

Οι ώρες αναμονής είχαν γέλια και συζητήσεις με την κ.Πασχαλιά, τον μπαμπά και τη μαμά. Για να μην τα πολυλογώ, η όλη εμπειρία του τοκετού ήταν ανεπανάληπτη. Είχε αγωνία, κούραση, ανυπομονησία, γέλιο, συγκίνηση... Ήταν μαγικό!

Εν κατακλείδει, έχω να πω πως αυτή η στιγμή ήταν τόσο σημαντική για τους γονείς μου που ξέρω πως οι γονείς μου την ίδια ομάδα θα διάλεγαν αν γύριζαν το χρόνο πίσω. Και ξέρω πως δεν υπάρχει μέρα που η μαμά μου να μη σκέφτεται το γιατρό και να εύχεται να είναι καλά και να χαρίζει μοναδικές στιγμές σε μανούλες!

Αγαπημένε μας ξάδερφε Θόδωρε, (θα μου επιτρέψεις και σε εμένα τον Άνθιμο, να σε αποκαλώ ξάδελφο, έστω και εξ αγχιστείας) σ’ ευχαριστούμε πάρα πολύ για όλα. Και επειδή δεν μας αρέσουν τα πολλά λόγια θα σταματήσουμε εδώ, σε ένα ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ…

Είσαι ένας υπέροχος, εξαιρετικός άνθρωπος αλλά και ένας λαμπρός και διαπρεπής επιστήμων με δεσπόζουσα μορφή.

Είθε ο Θεός να σ’ ευλογεί εσένα και την οικογένειά σου.

Ευχαριστούμε
Τα ξαδέλφια και η ανιψιά σου
Άνθιμος-Αναστασία-Μπέμπα

Συνεργασίες

Συνεργασίες

Copyright 2013 ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΛΙΑΚΑΚΟΣ MD, PhD
Μαιευτήρας Γυναικολόγος - Χειρουργός Μαστού
κατασκευή ιστοσελίδων webmac
υπηρεσίες ιατρικού marketing Health Solutions